زندگی پس از مرگ

تعلیمِ شماره – ۱۱۳۳

سلام عزیزان.  با این امید که در سلامتِ جسم و آرامشِ الهی خداوند بسر می‌‌برید، مطالعهٔ دیگری در کلامِ خدا را آغاز می‌‌کنیم.  عنوانِ این مطالعه هست؛ “زندگی پس از مرگ”

آیاتِ کلیدی این مطالعه؛ عبرانیان فصلِ شش، آیاتِ سیزده تا بیست هستند.     

عزیزان، کلامِ خدا در عبرانیان فصلِ شش، آیاتِ سیزده تا بیست می‌فرماید:  یقین به وعده‌های خدا  

 ۱۳ برای نمونه، وعده خدا به ابراهیم را در نظر بگیرید. هنگامی که خدا این وعده را به ابراهیم می‌داد، به نام خود قسم خورد، زیرا کسی بزرگتر از او نبود تا به نام او قسم بخورد. وعده خدا به ابراهیم این بود که  ۱۴ او را به فراوانی برکت دهد و پسری به او ببخشد و نسل او را زیاد کند.  ۱۵ ابراهیم نیز با شکیبایی منتظر ماند تا سرانجام خدا مطابق وعده خود پسری به او داد، که همان اسحاق باشد. ۱۶ وقتی شخصی برای کسی قسم می‌خورد، معمولا به نام کسی سوگند یاد می‌کند که از او بزرگتر است. این سوگند، تضمین کننده گفته اوست و به هر نوع بحث و کشمکش میان آن دو خاتمه می‌دهد.  ۱۷ خدا نیز قسم خورد تا از این راه، به آنانی که از او وعده کمک دریافت کرده بودند، اطمینان بخشد و ایشان را خاطر جمع سازد که هرگز در وعده و اراده‌اش تغییری نخواهد داد.  ۱۸ به این ترتیب، خدا به ما، هم وعده کمک داده است و هم در مورد آن قسم خورده است، پس ما می‌توانیم در خصوص این دو عامل، یعنی وعده و قسم، یقین داشته باشیم، زیرا محال است که خدا دروغ بگوید. اکنون، تمام کسانی که برای رستگاری به خدا پناه می‌آورند، با دریافت چنین اطمینانی، جرأتی تازه می‌یابند، و می‌توانند اطمینان کامل داشته باشند که خدا مطابق وعده‌اش، نجاتشان خواهد داد.  ۱۹ امید کاملی که ما به نجات خود داریم، برای جان ما همچون لنگری است نیرومند که به هنگام طوفانها ما را ثابت و استوار نگاه می‌دارد. همین امید است که رابطه ما را با خدا حفظ می‌کند، یعنی با او که در آسمان، در آنسوی پرده «مقدسترین جایگاه» می‌باشد؛  ۲۰ اما مسیح جلوتر از ما وارد این جایگاه شده، تا در مقام کاهن اعظم، همپایه ملک صادق، برای ما شفاعت کند. آمین!

عزیزان قبل از شروعِ تعلیم با هم دعا کنیم – خداوند کمکم کن – تا هر چه را که تو می‌خواهی  –توسطِ این قسمت از کلامت به من یاد بدهی – بطورِ صحیح یاد بگیرم و در زندگی‌ام انجام دهم!  به نامِ عیسی مسیح از تو درخواست می‌کنم؛ آمین!

دوستِ خوبِ من، “لنگر” تصویری محبوب در ذهن هست.  “لنگر” نمادِ امنیت و ثبات هست.  

نویسندهٔ کتابِ عبرانیان در کتابِ مقدس، از این کلمه  -برای یاد آوری به ایماندارانِ به عیسی مسیح استفاده میکنه بدین منظور که؛ خداوند پدرِ آسمانی ما ایماندارانِ به عیسی، به ما امیدی داده که در هر توفانِ زندگی محکم می‌‌مونه.  عبرانیان فصلِ شش، آیهٔ نوزده

۱۹ امید کاملی که ما به نجات خود داریم، برای جان ما همچون لنگری است نیرومند که به هنگام طوفانها ما را ثابت و استوار نگاه می‌دارد. همین امید است که رابطه ما را با خدا حفظ می‌کند، یعنی با او که در آسمان، در آنسوی پرده «مقدسترین جایگاه» می‌باشد؛  آمین!

داشتنِ “امید” یک نگرشِ سالم در زندگی هست.  “امید”، انتظارِ خوبی و آرامش را به ذهن و قلب می‌‌یاره.  در مقابل، ناامیدی دردناکه.  فکر کردن به اینکه آنچه با آن روبرو هستید نمی تونه بهبود یابه، طاقت فرسا و افسرده کننده هست.  برای کسی که تمامِ امیدِ خود را از دست داده، زندگی مانندِ یک تونلِ تاریک و بی‌ پایان به نظر می‌‌رسه.

در کتابِ مقدس در امثال فصلِ سیزده، آیهٔ دوازده آیه‌ای وجود داره که نتیجهٔ این احساسِ سرکوبکرِ ناامیدی را توصیف می‌‌کنه؛ ۱۲ آرزویی که انجام آن به تعویق افتاده باشد دل را بیمار می‌کند،

اما با خدای ابدی و قادرِ مطلقِ ما، هیچ موقعیتی ناامید کننده نیست.  در ایمان به عیسی مسیح، ما وعدهٔ نیمهٔ دومِ آن آیه را داریم که می‌‌فرماید؛ اما برآورده شدن مراد، شادی و حیات می‌بخشد.

ایماندارانِ به عیسی امیدی دارند که روحشون را محکم می‌‌کنه.  رابطهٔ صمیمی و شخصی ما با عیسی، ما را به تختِ بهشت نزدیک می‌‌کنه.  جایی که می‌‌تونیم تمامِ بار‌های خود را در برابرِ خداوند بگذاریم.  علاوه بر این، می‌‌تونیم در هر آزمایشی که پیشِ روی ماست، به او بچسبیم.  او آن تونل را روشن و با مهربانی ما را در موقعیت‌های دشوارِ زندگی راهنمأیی می‌‌کنه.

عزیزان، آیاتِ کلیدی این مطالعه عبرانیان فصلِ شش، آیاتِ سیزده تا بیست بودند.

حال بیایید درسی که این قسمت از کلامِ خدا به ما یاد میده را، همیشه بیاد داشته و در زندگیمون بکار بریم.

این درس که؛ “عیسی امیدِ مطمئن و پایدارِ ماست.  ما می‌‌تونیم از طریقِ هر آزمایشی به او بچسبیم!”

نویسنده کوروش باقری