چالشِ ما با احساسِ گناهِ درونمان

تعلیمِ شماره – ۱۱۵۱

سلام عزیزان.  با این امید که در سلامتِ جسم و آرامشِ الهی خداوند بسر می‌‌برید، مطالعهٔ دیگری در کلامِ خدا را آغاز می‌‌کنیم.  عنوانِ این مطالعه هست؛ “چالشِ ما با احساسِ گناهِ درونمان”

آیاتِ کلیدی این مطالعه؛ انجیلِ اولِ یوحنا فصلِ یک، آیاتِ پنج تا نُه هستند.   

عزیزان، کلامِ خدا در انجیلِ اولِ یوحنا فصلِ یک، آیاتِ پنج تا نُه می‌فرماید:

۵ اینست پیغامی که خدا به ما داده است تا به شما اعلام نماییم: خدا نور است و ذره‌ای تاریکی در او وجود ندارد.  ۶ پس اگر بگوییم که با خدا رابطه‌ای نزدیک داریم، اما در تاریکی روحانی و در گناه زندگی کنیم، دروغ می‌گوییم.  ۷ اما اگر ما نیز مانند مسیح در نور حضور خدا زندگی می‌کنیم، آنگاه با یکدیگر رابطه‌ای نزدیک داریم و خون عیسی، فرزند خدا، ما را از هر گناه پاک می‌سازد. ۸ اگر بگوییم گناهی نداریم، خود را فریب می‌دهیم و از حقیقت گریزانیم. ۹ اما اگر گناهان خود را به او اعتراف نماییم، می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که او ما را می‌بخشد و از هر ناراستی پاک می‌سازد. این کار خدا کاملا منصفانه و درست است، زیرا عیسی مسیح برای شستن و پاک کردن گناهان ما، جان خود را فدا کرده است. آمین!

عزیزان قبل از شروعِ تعلیم با هم دعا کنیم – خداوند کمکم کن – تا هر چه را که تو می‌خواهی  –توسطِ این قسمت از کلامت به من یاد بدهی – بطورِ صحیح یاد بگیرم و در زندگی‌ام انجام دهم!  به نامِ عیسی مسیح از تو درخواست می‌کنم؛ آمین!

دوستِ خوبِ من، برای برخی از ما “احساسِ گناهِ درونمان” همراهِ همیشگی ماست. 

ما زیرِ بارِ احساسِ گناهِ اشتباهاتِ گذشته و ترس از امکانِ ارتکابِ خطا‌های آینده زندگی می‌‌کنیم. 

حتی اگه سعی کنیم در زندگی جلو بریم، باز احساسِ سرزنشِ در درونمان با ما همراهی می‌‌کنه. 

دقت بفرمأیید؛ احساسِ گناهِ درونی که ناشی از زیرِ پا نهادن یا شکستنِ قوانینِ خدا در کتابِ مقدس، یا قوانینِ جامعه‌ای که در آن زندگی می‌‌کنیم مشروع و به جاست. 

وقتی مرتکبِ گناه میشیم، روح القدس به ما نشون میده که چه چیزی اشتباهه و چطور می‌‌تونیم اون اشتباه را اصلاح کنیم. 

سپس، خدا در پاسخ به اعترافِ ما به گناه ِ خود به او، هر بار بخشش و پاک شدن از گناه را به ما هدیه میده. 

۵ اما وقتی در حضور تو به گناه خود اعتراف می‌کنم و از پوشاندن جرمم خودداری نمی‌نمایم و به خود می‌گویم: «باید گناه خود را نزد خداوند اقرار کنم»، تو نیز گناه مرا می‌آمرزی. مزمورِ سی و دو، آیهٔ پنج

اما برخی از احساساتِ گناهی که در خود تجربه می‌‌کنیم نادرست و کاذب هستند. 

حال سوال انجاست که؛ منشاِ بوجود آمدنِ “احساسِ گناهِ نادرست و کاذب” از کجاست؟ 

برای این سوال چندین پاسخ وجود داره.  

اول این که؛ دشمنِ ما شیطان، از طریقِ دروغ و اتهام، به دنبالِ جایگزینی آرامشِ درونی ما با آشفتگی و شادی با نگرانی و پریشانی هست.  

دلیلِ دیگری برای بوجود آمدنِ احساسِ گناهِ نادرست و کاذب در ما می‌‌تونه شریعت گرأیی ما باشه. 

بدین معنی که، ما در ذهنِ خودمان همیشه تصور می‌‌کنیم قانونی از کتابِ مقدس را شکسته یا آنطور که باید و شاید از خدا پیروی نکرده ایم.

کلامِ خدا نحوهٔ زندگی ما را تعیین میکنه، اما متاسفانه بسیاری از ما قوانینی را به آن اضافه می‌‌کنیم. 

و بعد تصور می‌‌کنیم که باید تمامی آن قوانینِ من در آوردی را دقیقا اجرا کنیم. 

دلیلِ دیگری که می‌‌تونه در ما احساسِ گناهِ نادرست و کاذب را بوجود بیاره، تجربیاتِ دورانِ کودکی ماست. 

به هر حال، چه این احساسِ نادرست که از کودکی در ما مانده ناشی از پیامد‌های وقایعِ آسیب زا باشه و چه این احساس که انتظاراتِ والدین مان را برآورده نکرده ایم، این تجربه می تونه ما را وادار کنه که خودمان را به شدت قضاوت کنیم. 

اما ببینیم نظرِ کلامِ خدا در موردِ احساسِ گناهِ درونمان چی‌ هست. 

کتابِ مقدس در رومیان فصل هشت، آیهٔ یک به ما یاد میده که؛  ۱ بنابراین، چون به عیسی مسیح تعلق داریم، هیچ محکومیت و مجازاتی در انتظار ما نیست. آمین!

بنابراین، اگه با “احساسِ گناه کاذب” دست و پنجه نرم می‌‌کنید، از خداوند بخواهید که به شما کمک کنه تا بیاد داشته باشید که در نظرِ خدا شما براستی کی هستید!

عزیزان، آیاتِ کلیدی این مطالعه انجیلِ اولِ یوحنا فصلِ یک، آیاتِ پنج تا نُه بودند.

حال بیایید درسی که این قسمت از کلامِ خدا به ما یاد میده را، همیشه بیاد داشته و در زندگیمون بکار بریم.

این درس که؛ در ایمانِ به عیسی مسیح به عنوانِ منجی، می‌‌تونیم بدونِ احساسِ کاذب گناه و رها از اشتباهاتِ گذشته خود زندگی کنیم!”

نویسنده کوروش باقری